TÜNEK AHMET'İ BİLİR MİSİNİZ?

Hemen söyleyeyim: Tünek Ahmet, Halikarnas Balıkçısı'nın doğa tutkunu, süngerci öykü kahramanıdır.

İlkbahara doğru Afrika'dan havalanan ispinozlar, sakalar Girit üzerinden Anadolu'ya geçerler. Ancak bu yolculukta bazen nefesleri yetmez. Karaya ulaşamayan kuşlar denize düşer ve ölürler. Tünek Ahmet, kimselere bir şey sezdirmeden tirhandilini denizin ortasına çeker, o kuşlar ölmesin diye onlara tünek yapar. Bir sabah, üstü başı kuşlarla dolu hâlde uyurken bulanlar, sırrını öğrenince yaptıklarından utanırlar.

Yağmurcunlar göçmen kuşlardandır. Mehmet Ali Öktem kardeşimin Alaçatı'da fotoğrafladığı kuşlar, altın yağmurcunlardır (Pluvialis apricaria). Amerikan altın yağmurcunu (Pluvialis dominica) Doğu Kanada'dan Güney Amerika'nın kuzeyine kadar yaklaşık 4.000 kilometrelik okyanus aşırı uçuşu hiç konaklamadan gerçekleştirebilir. Bu yolculuk, doğanın olağanüstü serüvenlerinden biridir.

İnsanoğlu, doğayı tepe tepe kullanacağı bir mal olarak gören tek yaratık. Çıkarına sandığı için sulak alanları kurutuyor, ormanları yakıyor. Dağları maden ve kömür uğruna hallaç pamuğu gibi atıyor. Kendinden başka bir canlıyı zerrece düşünmüyor. Üstüne üstlük kendisine eşref-i mahlukat (yaratılmışların şereflisi) gibi bir paye vermiş. Oysa bu dünyada her canlı, her canlıya muhtaç.

Prof. Dr. Mehmet Ali Öktem kardeşim, yetkin doktorluğunun yanında çok iyi bir doğa fotoğrafçısıdır. Çeşme-Alaçatı dolaylarında çektiği yağmurcun fotoğraflarını dün akşam Facebook'ta paylaşınca dönüp dönüp baktım.

Darbeciler, 1981'de beni Buca Eğitim Fakültesinden alıp Uzunkuyu Ortaokuluna sürgün etmişlerdi. O yıllarda Çeşme-İzmir arasında tek otobüs çalışırdı. Onun da saatleri belli olmazdı. Akşamüstü okuldan çıkınca yolda beklemek yerine yürümeyi yeğlerdim. Özellikle bu mevsimde çevrede türlü çeşit kuş sürüleri olurdu. Bir tarladan ötekine, bir çalıdan diğerine uçuşan; hele hele gökte V çizerek başka diyarlara uçup giden kuşları izler, kendi sorunlarımla ilgili çıkarımlarda bulunurdum.

Öktem kardeşimin fotoğrafları usta işi; poz verenlerse şiirlikti. Galiba anıların da etkisiyle Billursular kitabımı açtım, yıllar önce yazdığım "Yağmurcun" şiirini bir kez daha okudum.

Denize kar yağıyor,

Demir alırken okyanuslu kaptan

Buğusuna düşler yazılı

Limonlu adaçayı,

En karasından iki zeytin

Senin gözlerin

Yaşamak adına kara sevdalı.

Hep yalpalıyor kalbim

Dümen kırdığım puslu ırmak,

Yalancıboğaz.

Rüzgâr diye önüne düştüğüm,

Deli türküsü.

Ben öpmeden eriyor

Dudağına düşen ilk kar.

Bir ceylan susuz dönünce pınardan

Dilim metrukhane kapılarında

Paslı zincir, kırık kilit

Rengini bağışlasa bir yağmurcun,

Bilmez, sürer sevdalara göçüm.

Ak köpükleri terimde karmışımdır,

Toy teleklerinde kokular benim.

Hoyrat mı hoyratız; bencil mi bencil. Kaygılarımız yalnız kendimiz için. Başka canlılar için hayatı zehretmekte üstümüze yok. Aslında yaptığımız bu kötülükleri kendi torunlarımıza yaptığımızın farkında bile değiliz.

Galiba bu dünya, insanoğlunu Tünek Ahmetlerin yüzü suyu hürmetine sırtlamaya devam ediyor.

Peki, daha ne kadar?

YAZARIN DİĞER YAZILARI